ข้อมูลเพื่อการอ้างอิงเท่านั้น ไม่สามารถใช้แทนคำแนะนำจากเภสัชกรหรือแพทย์ได้

แบบประเมินความวิตกกังวล (GAD-7)

7 ข้อ ประเมินอาการในช่วง 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา

ในช่วง 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา คุณมีปัญหาต่อไปนี้บ่อยแค่ไหน

1. รู้สึกกระวนกระวาย วิตกกังวล หรือเครียดจนเหมือนอยู่บนขอบเหว
2. ไม่สามารถหยุดหรือควบคุมความกังวลได้
3. กังวลมากเกินไปในเรื่องต่างๆ
4. ผ่อนคลายได้ยาก
5. กระสับกระส่ายจนนั่งนิ่งๆ ได้ยาก
6. หงุดหงิดหรือรำคาญใจง่าย
7. รู้สึกกลัวเหมือนว่ากำลังจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น
คะแนน
--
จาก 21 คะแนน
--
คำแนะนำ
--
ช่องทางขอความช่วยเหลือ
สายด่วนสุขภาพจิต 1323 (24 ชั่วโมง ฟรี) · ปรึกษาแพทย์ จิตแพทย์ หรือนักจิตวิทยา · เหตุฉุกเฉิน 1669

แบบประเมิน GAD-7 คืออะไร

GAD-7 (Generalized Anxiety Disorder 7-item) เป็นแบบประเมินอาการวิตกกังวล 7 ข้อ ที่ใช้กันแพร่หลายทั่วโลก แต่ละข้อให้คะแนน 0-3 รวมเต็ม 21 คะแนน ใช้คัดกรองอาการเบื้องต้น ไม่ใช่การวินิจฉัย

การแปลผล

  • 0-4 คะแนน: น้อยมากหรือไม่มี
  • 5-9 คะแนน: เล็กน้อย
  • 10-14 คะแนน: ปานกลาง
  • 15-21 คะแนน: รุนแรง

รับมือกับความวิตกกังวล

  • ฝึกหายใจช้าๆ หรือทำสมาธิวันละ 5-10 นาที
  • ออกกำลังกายสม่ำเสมอ และนอนให้พอ
  • ลดคาเฟอีนและแอลกอฮอล์ ซึ่งอาจทำให้อาการแย่ลง
  • จดสิ่งที่กังวลลงกระดาษ แล้วแยกเรื่องที่ควบคุมได้และควบคุมไม่ได้

ดูเพิ่มเติม: แบบประเมินความเครียด ST-5 · แบบคัดกรองซึมเศร้า 2Q 9Q · คำนวณคาเฟอีนต่อวัน

คำถามที่พบบ่อย

GAD-7 กี่คะแนนถึงควรพบแพทย์?
คะแนน 10 ขึ้นไปถือว่าอาจมีภาวะวิตกกังวลในระดับที่ควรได้รับการประเมินเพิ่มเติมจากแพทย์หรือนักจิตวิทยา แม้คะแนนต่ำกว่านี้ แต่ถ้าอาการรบกวนชีวิตประจำวันก็ควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ
ความวิตกกังวลกับความเครียดต่างกันอย่างไร?
ความเครียดมักเกิดจากสถานการณ์ที่ชัดเจนและลดลงเมื่อสถานการณ์คลี่คลาย ส่วนภาวะวิตกกังวลคือความกังวลที่มากเกินเหตุ ควบคุมได้ยาก และเป็นต่อเนื่องแม้ไม่มีเรื่องให้กังวลชัดเจน
โรควิตกกังวลรักษาได้ไหม?
รักษาได้ ด้วยการพูดคุยบำบัด เช่น การบำบัดความคิดและพฤติกรรม (CBT) การใช้ยาตามที่แพทย์สั่ง หรือทั้งสองอย่างร่วมกัน
แบบประเมินนี้ใช้คัดกรองเบื้องต้นเท่านั้น ไม่ใช่การวินิจฉัยโรค หากรู้สึกวิตกกังวลจนรบกวนชีวิตประจำวัน ควรปรึกษาแพทย์ สายด่วนสุขภาพจิต 1323 (24 ชั่วโมง) ข้อคำถามแปลและเรียบเรียงจาก GAD-7 (Spitzer RL, et al. Arch Intern Med 2006;166:1092-7)